03 294 86 40 info@safetec.be

Gepost op 08/02/2017

Werf geen roeiers aan op een zeilschip

Ieder bedrijf heeft zijn eigen stijl, zijn eigen procedures, methodiek, manier van werken en ziel. Veel van die dingen hangen samen met wie de leiders van het bedrijf zijn en welke cultuur er binnen het bedrijf heerst (en daar is al héél veel over geschreven). Sommige dingen hangen echter simpelweg af van de grootte van het bedrijf.

Gezien mijn achtergrond trek ik al eens graag de parallel met schepen:

De meeste bedrijven beginnen als roeiboot: 

Je zit er alleen of met zijn twee in, het is beenhard werken, je krijgt blaren op je handen en pijn in je rug en je moet regelmatig over je rug heen kijken om te zien waar je eigenlijk heen gaat. Sommigen proberen al snel voldoende geld bij elkaar te vinden om een motor aan de roeiboot te hangen (en het is maar de vraag of de roeiboot in staat is dat te dragen) of proberen hun roeiboot vast te knopen aan een groter schip (om dan te merken dat ze geen eigen koers meer kunnen uitzetten).

Weet je het eerste stuk hard genoeg te roeien dan kom je vaak in een zeilboot terecht:

Hoewel er nog steeds hard gewerkt moet worden speelt technische kennis plots een veel grotere rol. Inzicht in zaken die meer behelzen dan enkel je eigen taak. De wind waait niet altijd uit jouw favoriete richting: Vooruit zien en ook kunnen laveren tegen de wind in worden belangrijk. Je wordt geconfronteerd met het feit dat je nu een team hebt dat in perfecte timing samen moet werken en het niet enkel van jezelf meer afhangt. Voordeel is dan weer dat je eens wat verder van de veilige wal af kan varen. Maar let op: Met een onervaren bemanning kapseis je snel. Koop je een zeilboot dan moet je je ervan bewust zijn dat de bemanning meer gehecht is aan de kapitein dan aan het schip en misschien snel de oude kapitein volgt. Veel mensen houden van zeilen en willen eigenlijk de volgende stap niet maken.

De kustvaarder:

Gemaakt voor het harde werk en zo sterk dat zelfs een winterstorm op de Oostzee geen probleem mag zijn. Een beperkte maar ervaren bemanning die zijn taken heeft maar toch ook nog voor elkaar kan inspringen. Het familiegevoel is nog aanwezig en de koers van het schip kan ook nog snel gewijzigd worden maar het voelt toch allemaal al een stuk professioneler aan. Voor alles zijn er procedures, certificaten,... en noodzakelijke opleidingen. Een kustvaarder kan al ernstige contracten de baas en kijkt al verder dan de eerstvolgende reis. Ook beginnen ze gebruik te maken van externen zoals loodsen, herstellers, ...

Wordt zelfs de kustvaarder te klein dan volgt het zeeschip:

Een ruime bemanning met duidelijke hiërachie die roteert tussen schip en wal en waar ieder zijn/haar vaste uren en specialisme heeft. De koers ligt vast en ze wijzigen kost nogal wat moeite en gaat traag. De kapitein heeft het overzicht maar zal je niet meer zelf met een tros op het dek aantreffen. Zeeschepen varen meestal niet in hun ééntje maar behoren tot grotere rederijen die de zaken coördineren. Dit geeft stabiliteit en ontlasting van een hele hoop randverhalen maar tegelijkertijd beperkt het de beslissingsmacht van de kapitein. Er wordt opgelegd welke lading waar en wanneer te lossen of te laden valt en de planning ligt al ruime tijd vast. Het schema aanhouden is vaak heiliger dan het belang van de bemanningsleden. Het zou zelfs zo maar kunnen dat tijdens de reis je schip van eigenaar, land en/of naam verandert.

Natuurlijk zijn er naast deze categorieën nog tal van andere schepen zoals bv het luxejacht (je wordt maar uitgenodigd mee te varen zolang je er goed uitziet) of de sleepboot (heeft als enige taak andere schepen in de juiste vaarroute te houden)

Mijn punt vanuit HR is uiteraard dat al deze 'schepen' een ander soort 'bemanning' vergen. Je zet nu eenmaal geen roeier op een zeilschip. 

Wie op zoek is naar die perfecte bemanning om zijn schip met vertrouwen en stabiel te kunnen laten varen mag me steeds contacteren.

 

Dank aan Carlo Van Tichelen voor de gezamenlijke denkoefening.

 

Raimond de Schepper

Directeur SafeTec